Teveccüh yöneliş demektir. Genelde Hakk’a yöneliş ve kalbî alâka için kullanılır. Müridin mürşidine bağlanıp yönelmesi anlamında kullanıldığı gibi mürşidin müridini tam karşısına alıp ona nazar etmesi anlamında da kullanılır. Bu mânâdaki teveccüh için: ‘Allah Teâlâ benim sadrımı ne ile doldurdu ise, ben onu aynıyla Ebû Bekr’in sadrına ilkâ ettim.’ (bk. Mevsûa etrâfi’l-hadîs, XI, 156) hadisi delil sayılmıştır. Mürşidin nazar ve nefesiyle müridini etkileyip onu bir bakıma rûhî yükselişe hazırlaması, güneşe tutulan büyüteçlerin yoğunlaştırdığı güneş ışınlarının temas ettiği maddeleri yakmasına benzer. Teveccüh daha çok Nakşbendîlikte kullanılan bir kavramdır. Teveccühün müridden mürşide doğru olanı ‘râbıta-i muhabbet’ deinlen şekildir. Mürid, mürşidinin rûhâniyetine muhabbet yoluyla teveccüh edince mürşidin rûhâniyeti onun bâtınında fez tesiri gösterir. Bu feyz, beşerî zaaf ve sıfatları izâle ederek mürid, tedrîcen şeyhinin boyasına boyanır. Bu sevgi sonucu meydaan gelen kalbî beraberlik, şahsiyet transferi ve aynîleşmeyi doğurur.

Kim ki Kuran�ı Öne Alırsa, Kuran Onu Cennete Götürür. Kim de Arkasına Bırakırsa Onu da Cehenneme Sürer

[ isLamForumLari.COM Ailesi ]