Zenci Beyaz Olur mu?

Bir zaman çöldeki bir kervan susuz kalmış, ölecek raddeye gelmişti. Aniden Hz. Peygamber oraya geldi ve oradakilere:

- Filanca yerde kırbasıyla su götüren bir zenci var, onu bulun buraya getirin, dedi. Birkaç kişi o tarafa gidince gerçekten su dolu kırbasıyla gitmekte olan zenciyi gördüler ve ona söyleneni aktardılar. Ancak köle tanımadığı bir kişiye itimat edemediği için;

- Ben o zatı tanımıyorum, diye gitmekte ağır davrandı. Nihayet zorlayarak zenciyi getirdiklerinde Hz. Peygamber; herkesi kırbasını doldurup, susuzluğunu gidermek üzere oraya davet etti. Peygamberin mucizesiyle koca bir kervan halkı suya doydu ve nice kırbalar o tek kırbadan doldular. Bu mucize üzerine zenci de iman etti. Hz. Peygamber eliyle onun yüzünü sığadı. O an zencinin yüzü beyazladı ve parlamaya başladı. Zenci dolu kırbasıyla efendisinin köyüne varınca sahibi onu tanımadı:

- Bu deve ve kırba bizim ama sen kimsin? Benim zenci köleme ne oldu, diye sordu.

Köle her ne kadar ona;

- Kölen işte benim. Ama Cenab-ı Hakk'ın lutfu ve o büyük zatın dokunmasıyla böyle güzelleştim, dediyse de efendi buna inanamadı. Bunun üzerine köle eskiden beri ikisi arasında geçen hadiseleri anlatınca o zaman efendi karşısındakinin gerçekten kölesi olduğunu anladı. (3/120)



Güzel Güzelleştirir

Yukarıdan da anlaşılıyor ki çirkin her şeyi çirkinleştirdiği gibi güzel de yakınındakileri güzelleştirir. Bunun hikmeti yine Hz. Peygambere ait şu nüktede gizli: Hz. Ayşe bir gün Hz. Peygambere:

- Nerde olsa namaz kılıyorsunuz, halbuki küçük çocuklar yeri pisletirler, dedi. Hz. Peygamber:

- Allah has kulları için pis yerleri temize döndürür. O yüzden Allah'ın lutfu secde ettiğim yeri baştan başa temizler, dedi. (2/125) Demek ki güzellere çirkinlikten zarar yok. Zira:



Gül Nerede Olsa Güldür

Şâh-ı gül her câ ki revid hem gülest

Hum-ı mül her câ ki cûşed hem mülest

Ger be-mağrib ber-zened hurşid ser

Ayn-ı hurşidest nist çîz-i diğer

Gül dalı nerede biterse bitsin yine gül dalıdır. Şarap nerede köpürürse köpürsün yine şaraptır. Güneş batıdan da doğsa yine güneştir, başka bir şey değil.



Gül ve Kil

Şimdi bu konuyla ilgili güzel bir nükteyi de Şeyh Sadi'nin Gülistan'ından aktaralım:

Gül-i hoşbûyi der-hammam rûzi

Resid ez-dest-i mahbûbi be-destem

Bedu güftem ki müşgî ya abirî

Ki ez bûy-i dilâviz-i tu mestem

Be-güftami gil-i nâçizi budem

Velikin müddeti bâ-gül nüşistem

Kemâl-i hemnişin ber-in eser kerd

Diğer ne men heman hâkem ki hestem

"Bir gün dostlarımdan biri hamamda bana sabun olarak bir kil parçası verdi. Kile; sen misk misin, anber misin ki gönüller büyüleyen kokunla beni mest ettin, dedim. Kil dedi ki: Hayır, hayır! Ben kıymetsiz bir kil parçasıyım ama bir müddet gülün dibinde bulundum. Arkadaşımın güzellikleri bana da aksetti de böyle güzel görünmedeyim. Yoksa ben yine bildiğin o kil parçasıyım."

Bir Türk şairi de aynı mealde şöyle söylüyor:

Her kemale vâsıl olur hemdem-i ehl-i kemal

Gel heveskar-ı kemal ol görme âlemde keder

Yani: İnsan olgunluğu ancak olgunlardan öğrenebilir. Hakiki olgunlar için ise dünyada gam keder yok!

emegine saglık arkadaşım