Üryan bir yağmurun dilinden denizin mavisine dökülürken şarkılar....








Yıldızların sakallarından cımbızla ayıklamaya çalıştığım düşlerin dudakları çocuk kokardı..
Gece kör(-bir-) ebenin gözlerinden düşer, biz öpüşmeyi o zaman öğrenirdik..
Boynunun tam kıyısında soluklanırken bir müddet,
Voltajı yüksek kokunun emrindeydi nefes alışlarım...
Ve işte o an; ömrünü uzatırdı seninle şubat..





Gülümseyişin yürürken dudaklarında …
Boğazıma kaçmış dünden sesin..
Yutkunmak, tadını kaçırmaktır bilirim …
Düştüğüm yerden kanatırken beni özlemin…

Dokunsam ellerim yanar, acısından
Dokunmasam cesaretim sızlar..

--
Ruhum yüzüstü düştü yine, iklimsizliğine..
"Ruh" benim suçlu olduğumu düşünüyor,
"um" vazgeçiyor benden...
Küsüz şimdi.
Oysa, bende vazgeçişler çok daha eski...
Bilmiyor...



Biliyorum,
Kocaman bir bulut geçiyor içimden,
Sel götürdü mevsimlerimi, baharlar şaşkın ve kaygılı...
Her yağmurda öfkem ıslanıyor, ben kusuyorum
Ciğerlerimde yoğun bir toprak kokusu
Öksürdükçe çamura bulanıyor en derinim

Emrğinize yüreğinize sağlık güzel paylaşımınız için tşk.ler..

güzeldii paylaşım için teşekkürler ..