İmâm-ı Gazâlî “rahmetullahi aleyh” hazretleri, Kimyâ-i Seâdet kitabında buyuruyor ki:
Allahü teâlâ, herkese, tevekkülü emreylemiştir. (Tevekkül îmânın şartıdır.) meâlindeki âyet-i kerîme, bu emirlerden biridir.
Sûre-i Mâide’de, 23.cü âyet-i kerîmede;
(Eğer îmânınız varsa, Allahü teâlâya tevekkül ediniz!),
Sûre-i Âl-i İmrân’da, 159.cu âyet-i kerîmede;
(Allahü teâlâ, tevekkül edenleri elbette sever),
Sûre-i Talâk’da, 3.cü âyet-i kerîmede;
(Bir kimse, Allahü teâlâya tevekkül ederse, Allahü teâlâ, ona kâfîdir),
Sûre-i Zümer’de, 36.cı âyet-i kerîmede;
(Allahü teâlâ, kuluna kâfî değil midir?) meâllerindeki gibi dahâ nice âyet-i kerîmeler vardır.
Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:
“Bir kimse, Allahü teâlâya sığınırsa, Allahü teâlâ, onun her işine yetişir. Hiç ummadığı yerden, ona rızk verir. Her kim, dünyâya güvenirse, onu dünyâda bırakır.”
“Allahü teâlâya tam tevekkül etseydiniz, kuşların rızkını verdiği gibi, size de gönderirdi. Kuşlar, sabah mi’deleri boş, aç gider. Akşam mi’deleri dolmuş, doymuş olarak döner.”
İbrâhîm aleyhisselâmı mancınığa koyup, ateşe atarlarken (Hasbiyallah ve ni’melvekîl.), yanî (Bana Allahım yetişir. O iyi vekîl, yardımcıdır.) dedi. Ateşe düşerken, Cebrâîl “aleyhisselâm” gelip, (Bir dileğin var mı?) dedikde, (Var, amma sana değil.) dedi. Böylece (Hasbiyallah) sözünün eri olduğunu gösterdi. Bunun için Vennecmi sûresinde, (Sözünün eri olan İbrâhîm.) meâlindeki âyet-i kerîme ile medh buyuruldu.
Allahü teâlâ, Dâvüd aleyhisselâma; (Bir kimse, herşeyden ümmîd kesip, yalnız bana güvenirse, yerde ve göklerde bulunanların hepsi, ona zarar yapmaya, aldatmaya uğraşsalar, onu elbette kurtarırım.) meâlindeki âyet-i kerîme ile vahy gönderdi. Tam İlmihâl -Seâdet-i Ebediyye:Sayfa:677/683

Kim ki Kuran�ı Öne Alırsa, Kuran Onu Cennete Götürür. Kim de Arkasına Bırakırsa Onu da Cehenneme Sürer

[ isLamForumLari.COM Ailesi ]