Allah-u Teâlâ çocuğun dişlerini tam ihtiyaç olduğu anda bitirmiştir. Altı aylık olunca dişleri çıkmaya başlar. Hepsinin kökleri vardır, sinirler ve kan damarları dişlerle birliktedir. Renkleri beyaz, dizilişleri düzgün, başları birbirine denktir. İnsana hem güzellik verir, hem de sindirimde bir çok faydalar sağlar. Dişlerin yenilen gıdaları çiğnemesi, iyi hazım yapabilmesi için mideye yardımdır.
Allah-u Teâlâ, bazılarının çürüyüp dökülmesiyle diğerlerinden faydalanılsın diye dişleri tek bir kemik halinde yaratmamıştır. Devamlı olarak kullanıldığı için tahribe elverişli olduğundan, beden kemiklerinden daha serttirler. Öğütücü dişler, gıdaları iyi parçalaması için büyük ve ezici olarak yaratılmışlardır. Zira çiğnemek birinci hazımdır.
Dudaklar, kullanmak için açılması gereken zamana kadar kilitli bir kapı gibi ağzın perdesidirler. Hem kelimelerin telâffuzuna ve konuşmaya yardım ederler, hem de bir şeyler yenirken ağzı kapatıp çirkin görünüşleri önlerler. İçilecek şeyler, dudaklarla emilerek istenilen şekil ve miktarda alınır.
Dil, insanın içindeki duyguları ifade etmeye yarayan bir organdır.
Allah-u Teâlâ sesler değişik olsun diye hançereyi dar, geniş, sıkı, yumuşak, katı maddeli, kısa, uzun... şekillerde yaratmıştır. Böylece iki ses birbirine benzemez. Bu sebeple insanlar sesleriyle de tanınabilir, birbirleriyle tanışabilirler.
Dil, dokuzbin kadar tad alma hücreleri ve sinirleri vasıtasıyla aldıkları tesirleri beyne ulaştırır.
Boğazda bir dilcik bulunur, lokma gelirken hemen nefes borusunu kapatır, yemek borusu vasıtasıyla lokmanın mideye gitmesini sağlar. Hava geldiğinde ise, dilcik bu sefer yemek borusunu kapatır, gelen havayı nefes borusu vasıtasıyla akciğerlere gönderir.
Allah-u Teâlâ yemek yeme zevkini ihsan ettiği gibi, dile de tatma duyusunu vermiştir. İnsan bu sayede tadını tattığı şeylerin uygun olup olmadığını, yiyip içeceği şeylerin sıcaklık derecelerini anlar.
04-23-2010, 06:34 AM
Üyelik tarihi: Oct 2009
Mesajlar: 2.363
Ağız, Dil ve Dişlerdeki İlâhî Hikmetler
Normal
