İyi bir anne-baba dendiği zaman, çocukları ile ilgilenen ve onları terbiyeli olarak yetiştiren kişiler hatıra gelir. Şunları hiç unutmamalıdır:


Sakın küçük demeyin, terbiye beşikten başlar.

Kararlı olmak, çocuğu kötü hareketten önler.

Çocukla arkadaş gibi olup, ona değer verilir.

Aile içindeki geçimsizlik, çocuğu çok sarsar.

Her kötü hareketine, hep göz yumulmaz.

Hata, kızarak değil, öğreterek düzeltilir.

Hiçbir zaman onlara yalan söylenmez.

Aynı harekete bir iyi, bir kötü denilmez.

Düşünceler, inandırılarak benimsettirilir.

Çok sertlik gibi, çok şefkat de zararlıdır.

Sözünden çok, yaptığına değer verilir.

Onun yanında başkaları çekiştirilmez.

Terbiyeden anne ve baba mesuldür.

Çocuklar hiçbir zaman kötülenmez.

Onlar yalancılıkla asla suçlanmaz.

Çocuğa verilen sözden dönülmez.

Sırlar onların yanında açıklanmaz.

Samimi olduğunuza inandırılır.

Konuşmaktan ziyade yaşatılır.

Kibirlenmesine göz yumulmaz.

Başkalarına yardıma alıştırılır.

Hayatın zorluğu öğretilir.

Sabırlı olması öğretilir.

Her istediği yapılmaz.