MÜŞRİKLERİN, SAFA TEPESİNİN "ALTIN"A ÇEVRİLMESİNİ İSTEMELERİ!


Mekkeli müşrikler, ne eziyet ve işkencelerin, ne de mevki makam, mal mülk tekliflerinin Peygamber Efendimizi (sav) bir an bile davasında tereddüde düşürmediğini artık kesinlikle anlamışlardı.Bu sebeple, karşısına değişik tekliflerle çıkmaya başlıyorlardı.

Bigün, Rasul-i Kibriya Efendimize (sav), " Rabbine dua et! Eğer Safa Tepesini bizim için altına çevirirse, biz o zaman seni tasdik eder, sana iman ederiz! " dediler.

Böyle bir isteği yerine getirmek, elbette insan güç ve kuvvetinin üstünde bir işti; ama Allah'ın kuvvet ve kudreti yanında basit bir hadiseydi.

Müşrikler, böylesine, herhangi bir insanın yapamayacağı şeyleri Peygamber Efendimize (sav)teklif etmekle, adeta kendilerini teselli etmeye çalışıyorlardı; " Bakın, işte bu istediğimizi yerine getirmedi.Öyleyse neden iman edelim? " demek istiyorlardı.

Diğer istek ve tekliflerinde, Rasul-i Ekrem Efendimiz (sav), hep, bunları yapmanın kendi vazifesi olmadığını, onların ancak Allah'ın isteğiyle, kuvvet ve kudretiyle meydana gelebileceğini ifade etmesine karşılık, bu tekliflerine aynı cevapla karşılık vermeden, " Teklifiniz yerine gelirse, bu dediğinizi gerçekten yapar mısınız? " diye sordu.

Hep birden, " Evet, yaparız! " dediler.

Bunun üzerine Rasul-i Ekrem Efendimiz (sav), ellerini açarak kudreti sonsuz Rabb-i Rahimine yalvarmaya başladı.

Elbette, Sultan-ı Levlak'ın niyazı cevapsız kalamadı.Anında Cebrail (a.s) gelerek, " Allah Teala, seni selamlıyor ve ' İstersen, onlara Safa Tepesini altın yapayım.Ancak, bundan sonra da onlardan kim inkara kalkışırsa, varlıklarımdan hiçbirine yapmadığım bi azapla onları azaplandırırım! Yok istersen, onlara tevbe ve rahmet kapımı açık bırakayım. ' diyor. " dedi.

Alemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz (sav), iki teklif arasında serbest bırakılmıştı.Canab-ı Hakk, istediğini yapacaktı.Buna rağmen O, kendisine böyle rahatsız edip sıkıntıya sokan kavmine acıdı ve Rabbinden dileği şu oldu;

" Hayır Allah'ım!.. Onların isteklerini yerine getirme.Kendilerine rahmet ve tevbe kapılarını açık bırak! "

Evet, Peygamber Efendimiz (sav), " almere rahmet " olarak gönderilmişti.Kalb ve vicdanı, merhamet ve şevkatin menbaı idi.Kendisine zulmedenlere, kendisine eziyet ve hakarette bulunanlara bile yeri gelince acıyor, onları affediyordu.Hiçbir zaman şahsı için intikam alma yoluna gitmiyordu.Kendisine zulmedenlere dahi iman saadeti ve İslam hidayeti diliyordu.

O, bu engin şevkat ve merhamet, bu derin af ve müsamaha ile, gönülleri fethetmiş, kalb ve ruhları nuru etrafında pervane gibi döndürmüştür.