Efendimiz (sas) sosyal barışı temin etmiştir

**SeCReT** · 11-10-2009, 07:42 AM

doğmuş, bütün dünyaya ışıklarını saçmış ve kıyamete kadar da saçmaya devam edecektir. O, çok kısa denebilecek bir zaman dilimi içinde bütün çağları aydınlatacak ve insanların problemlerine çareler sunacak bir hayat yaşamış ve yaşattırmıştır. Hazreti Muhammed (aleyhissalatu vesselâm)’in, bütünüyle beşerin hayatına lâzım gelen şeylerle zuhur edip toplumda sosyal barışı tesis etmesi öylesine harikuladedir ki, insanlık tarihinde eşini göstermeye imkân yoktur.
Peygamber Efendimiz’in ortaya koyduğu sistemde, sosyal barışa dair uygulamalarıyla alakalı pek çok örnek vardır. Peygamberimiz’in, gerek Müslümanlar arası gerekse Müslümanlar ile gayrimüslimler arası ilişkilerde ortaya koyduğu sistem ve yaptıkları, günümüz dünyası insanları için bir örnek, vazgeçilmez bir prototiptir. Peygamberimiz’in o günlerde, bir taraftan Mekke müşrikleri ile, bir taraftan onlarla işbirliği yapan Yahudilerle, öbür taraftan Hıristiyanlarla hem Mekke, hem Medine hem de Arap yarımadasında tesis ettiği barış düzeni, günümüz insanları için bir örnek olmalı. O, bir taraftan Mekkeli ve Medineli Müslümanlar, yani Muhacir ve Ensar arasında kardeşlik ilân ederken, diğer taraftan Medine Sözleşmesi ile Müslüman, Yahudi ve müşrikler arasında hak ve adaleti sağlamıştır.

BİR UZLAŞMA VESİKASI: MEDİNE SÖZLEŞMESİ

Efendimiz, Medine’de, kardeşliği ve barışı yaymak için Hıristiyan, Yahudi ve müşrikler gibi farklı ırk, din ve inançlara sahip olan insanların bir arada huzur içinde yaşayabilmeleri için onlarla “Medine vesikası” ismini taşıyan bir sözleşme imzalamıştır. Allah Rasulü, bu sözleşme yoluyla her fırsatta birbirlerine saldıran, düşmanca duygular besleyen ve uzlaşamayan toplulukların arasındaki çatışmaların son bulabileceğini, anlaşarak bir arada yaşayabileceklerini göstermiş oluyordu.

Medine Sözleşmesi’ndeki maddelerin özeti şuydu: Herkes, hiçbir baskı olmadan istediği dini, inancı, siyasi ya da felsefi seçimi yapmakta özgürdür. Herkesin din, hayat, seyahat, teşebbüs ve mülk edinme hakkı vardır ve herkes hukukunu uygulamakta özgürdür. Ancak suç işleyen biri hiç kimse tarafından korunmayacaktır. Sözleşmeye taraf olan gruplar birbirleriyle yardımlaşacak, birbirlerine destek olacaklardır.

Allah Rasulü, bu uzlaşmacı tavrını Veda Hutbesi’nde ve aynı zamanda Hudeybiye Sulhü’nde de dile getirmiştir. Efendimiz, bunları bizzat yaşadığı gibi kendisini takip eden dönemlerde Raşit Halifeler ve ondan sonra gelen bütün Müslümanlar da yaşamış ve yaşatmışlardır. Müslümanlar, fethettikleri yerlerde kilise ve havralara dokunmamışlar, vicdan ve düşünce hürriyetine kısıtlama getirmemişlerdir. Tarihte Müslümanların muhafazası altında yaşayan azınlıklar kendilerine tanınan bu hakların ne kadar büyük olduğunu; ancak başka işgal güçleri tarafından ellerinden alındıkları zaman anlamışlardır.

ZENGİN İLE FAKİR BİRBİRİNE YAKINLAŞTI

Efendimiz, getirmiş olduğu sistemle zengin ile fakir arasındaki uçurumu da ortadan kaldırmış, sınıf kavgalarının önüne geçmiş, orta sınıfın kuvvetlenmesine ayrı bir önem vermiştir. Zenginle fakirin arasındaki bağ kopmamalıdır ki, o toplumda anarşi meydana gelmesin. Dünya nimetlerinden daha az ya da daha çok istifade eden insanlar arasındaki uçurumun daha da büyümemesi, aradaki dengenin belli düzeyde tutulabilmesi ve sosyal adaletin tesis edilebilmesi için “paylaşma erdemi”ne şiddetle ihtiyaç vardır. Tabakalar arasında bu irtibatı temin eden en önemli dinamik, zekat ve sadakadır.

Peygamber Efendimiz, “Zekat, İslam’ın köprüsüdür.” (Heysemî, Mecmaü’z-Zevâid, 3/62) buyurmakla, fertler arasındaki uçurumları kaldırmada zekatın önemini vurgulamaktadır. Yani zekat, bir taraftaki sıkıntılardan kurtulmak için behemehâl üzerinden geçilecek bir köprüdür. Bu köprüden içtimai hayat geçirildiğinde sınıflar arasındaki kavgalardan kurtulunmuş ve sahil-i selamete ulaşılmış olacaktır. Zira bu köprü, fakirliğin bir uçta, zenginliğin de diğer uçta toplanmasına karşı orta sınıfı meydana getirecek ve sosyal hayatın huzura ulaşmasına sebep olacak sağlam bir bağdır.

Günümüzde olduğu gibi para veya ticaret malının sadece zenginler elinde dolaşması, zengin sınıfı daha zengin, fakirleri de daha fakir hale getirmektedir. Halbuki Efendimiz bunun önüne geçerek zekat ve sadaka müesseseleriyle zengin ve fakir olmak üzere iki uç noktada kalanlar arasında köprü kurdurmuş ve toplum huzur soluklar hale gelmiştir. Bilhassa günümüzde cemiyetin bir tabakasının, sadece kendi arzularını tatmin istikametinde müreffeh bir hayat sürdürürken diğer yanda fakr u zaruret içinde kıvranan insanların olması, toplumda huzursuzluğun kaynağını oluşturan potansiyel bir tehlikedir. Bir tarafta istediği her şeyi sınırsızca elde etmenin keyfini çıkaran kimseler sefa sürerlerken diğer yanda, yiyecek bir lokma bulamayıp başkalarının yuttuğu lokmaların yutkunmasını yapanların varlığı, sosyal barışı elbette tehdit etmektedir.

ALIŞVERİŞLERDE ÖNEMLİ ÖLÇÜLER GETİRDİ

Allah Rasulü’nün ticarî hayatta sosyal barışın sağlanması için de birtakım esaslar getirdiğini görüyoruz. Peygamberimiz, “Bizi aldatan bizden değildir!” (Müslim, İman, 164) buyurarak satıcının, müşteriye malı hakkında doğru bilgi vermesi, malın ayıbını ve kusurunu gizlememesi gerektiğini söylemiştir. Bir keresinde de tüccarları şöyle uyarmıştır: “Ey tüccarlar!.. Şurası muhakkak ki, kıyamet günü tüccarlar, fâcirler (haddi aşan, Allah’a âsi olan kişiler) olarak diriltilecekler; ancak Allah’tan korkanlarla dürüst olanlar ve (malın vasıflarını belirtirken) doğru söyleyenler hâriç.” (Tirmizî, Büyû, 4).

Ayrıca Efendimiz, ölçü ve tartı kullananlara şöyle bir uyarıda bulunuyor: “Sizlere, sizden önceki ümmetleri helâk eden iki şey emânet edilmiştir: ‘Ölçek’ ve ‘terazi’.” (Tirmizî, Büyû, 9) Satıcı, müşteri lehine, satılan malı tartıda biraz ağır kılmalıdır. Bu maksatla Allah Rasulü, bir tartıcıya, “Tart ve (terazinin kefesini müşteri lehine) ağır kıl.” diye emretmiştir (Buharî, Büyû, 34). Bu sağlam düsturlar sayesinde satıcı ile alıcı arasında sağlam köprüler kurulmuş oldu.

İŞVEREN İLE İŞÇİYİ BARIŞTIRDI

Allah Rasulü, işveren-işçi arasındaki huzur ve dengeyi temin edici esaslar da ortaya koymuş, patron ile işçiyi bir araya getirmiştir. O, “Çalıştırdığınız kimsenin ücretini teri kurumadan veriniz.” buyurarak, İslam’ın bu meselede ne kadar hassas olduğunu bizzat göstermiştir. Tabii bununla Nebiler Serveri (sas), bir yandan çalışmayı alkışlarken, diğer yandan da sermaye sahibini gözeterek, şu dengeyi de ifade buyurmuştur: “İçinden Allah hakkı ayrılmayan bir malın kullanılması caiz değildir.” Allah hakkı, her hak sahibine hakkının verilmesi ve hak olmayan şeylere de elin uzatılmamasıdır. Bu daire içine; sadakadan zekata, öşürden elimizin altında çalıştırdığımız işçinin parasını ödemeye kadar geniş bir hak mefhumu girmektedir.

Diğer taraftan Allah Rasulü, “Her hak sahibine hakkını veriniz.” (Buhârî, Edeb 86) buyurarak, aynı zamanda “hakkınız olmayan şeye de el uzatmayın” mesajını da vermektedir. İşçi, hakkını teri kurumadan almalı; ama aynı zamanda başında bulunduğu tezgahı çalıştırıp işinin hakkını vermeli ve işverenin hakkını gözetmelidir. İşveren de onu kardeşi bilmeli, kendi istifadesi kadar istifade ettirmelidir

11-10-2009, 07:42 AM	#1 (permalink)
SeCReT isLamForumLari.COM Üyelik tarihi: Oct 2009 Mesajlar: 2.363 Konuları: Cinsiyet: Tecrübe Puanı: 10	Efendimiz (sas) sosyal barışı temin etmiştir doğmuş, bütün dünyaya ışıklarını saçmış ve kıyamete kadar da saçmaya devam edecektir. O, çok kısa denebilecek bir zaman dilimi içinde bütün çağları aydınlatacak ve insanların problemlerine çareler sunacak bir hayat yaşamış ve yaşattırmıştır. Hazreti Muhammed (aleyhissalatu vesselâm)’in, bütünüyle beşerin hayatına lâzım gelen şeylerle zuhur edip toplumda sosyal barışı tesis etmesi öylesine harikuladedir ki, insanlık tarihinde eşini göstermeye imkân yoktur. Peygamber Efendimiz’in ortaya koyduğu sistemde, sosyal barışa dair uygulamalarıyla alakalı pek çok örnek vardır. Peygamberimiz’in, gerek Müslümanlar arası gerekse Müslümanlar ile gayrimüslimler arası ilişkilerde ortaya koyduğu sistem ve yaptıkları, günümüz dünyası insanları için bir örnek, vazgeçilmez bir prototiptir. Peygamberimiz’in o günlerde, bir taraftan Mekke müşrikleri ile, bir taraftan onlarla işbirliği yapan Yahudilerle, öbür taraftan Hıristiyanlarla hem Mekke, hem Medine hem de Arap yarımadasında tesis ettiği barış düzeni, günümüz insanları için bir örnek olmalı. O, bir taraftan Mekkeli ve Medineli Müslümanlar, yani Muhacir ve Ensar arasında kardeşlik ilân ederken, diğer taraftan Medine Sözleşmesi ile Müslüman, Yahudi ve müşrikler arasında hak ve adaleti sağlamıştır. BİR UZLAŞMA VESİKASI: MEDİNE SÖZLEŞMESİ Efendimiz, Medine’de, kardeşliği ve barışı yaymak için Hıristiyan, Yahudi ve müşrikler gibi farklı ırk, din ve inançlara sahip olan insanların bir arada huzur içinde yaşayabilmeleri için onlarla “Medine vesikası” ismini taşıyan bir sözleşme imzalamıştır. Allah Rasulü, bu sözleşme yoluyla her fırsatta birbirlerine saldıran, düşmanca duygular besleyen ve uzlaşamayan toplulukların arasındaki çatışmaların son bulabileceğini, anlaşarak bir arada yaşayabileceklerini göstermiş oluyordu. Medine Sözleşmesi’ndeki maddelerin özeti şuydu: Herkes, hiçbir baskı olmadan istediği dini, inancı, siyasi ya da felsefi seçimi yapmakta özgürdür. Herkesin din, hayat, seyahat, teşebbüs ve mülk edinme hakkı vardır ve herkes hukukunu uygulamakta özgürdür. Ancak suç işleyen biri hiç kimse tarafından korunmayacaktır. Sözleşmeye taraf olan gruplar birbirleriyle yardımlaşacak, birbirlerine destek olacaklardır. Allah Rasulü, bu uzlaşmacı tavrını Veda Hutbesi’nde ve aynı zamanda Hudeybiye Sulhü’nde de dile getirmiştir. Efendimiz, bunları bizzat yaşadığı gibi kendisini takip eden dönemlerde Raşit Halifeler ve ondan sonra gelen bütün Müslümanlar da yaşamış ve yaşatmışlardır. Müslümanlar, fethettikleri yerlerde kilise ve havralara dokunmamışlar, vicdan ve düşünce hürriyetine kısıtlama getirmemişlerdir. Tarihte Müslümanların muhafazası altında yaşayan azınlıklar kendilerine tanınan bu hakların ne kadar büyük olduğunu; ancak başka işgal güçleri tarafından ellerinden alındıkları zaman anlamışlardır. ZENGİN İLE FAKİR BİRBİRİNE YAKINLAŞTI Efendimiz, getirmiş olduğu sistemle zengin ile fakir arasındaki uçurumu da ortadan kaldırmış, sınıf kavgalarının önüne geçmiş, orta sınıfın kuvvetlenmesine ayrı bir önem vermiştir. Zenginle fakirin arasındaki bağ kopmamalıdır ki, o toplumda anarşi meydana gelmesin. Dünya nimetlerinden daha az ya da daha çok istifade eden insanlar arasındaki uçurumun daha da büyümemesi, aradaki dengenin belli düzeyde tutulabilmesi ve sosyal adaletin tesis edilebilmesi için “paylaşma erdemi”ne şiddetle ihtiyaç vardır. Tabakalar arasında bu irtibatı temin eden en önemli dinamik, zekat ve sadakadır. Peygamber Efendimiz, “Zekat, İslam’ın köprüsüdür.” (Heysemî, Mecmaü’z-Zevâid, 3/62) buyurmakla, fertler arasındaki uçurumları kaldırmada zekatın önemini vurgulamaktadır. Yani zekat, bir taraftaki sıkıntılardan kurtulmak için behemehâl üzerinden geçilecek bir köprüdür. Bu köprüden içtimai hayat geçirildiğinde sınıflar arasındaki kavgalardan kurtulunmuş ve sahil-i selamete ulaşılmış olacaktır. Zira bu köprü, fakirliğin bir uçta, zenginliğin de diğer uçta toplanmasına karşı orta sınıfı meydana getirecek ve sosyal hayatın huzura ulaşmasına sebep olacak sağlam bir bağdır. Günümüzde olduğu gibi para veya ticaret malının sadece zenginler elinde dolaşması, zengin sınıfı daha zengin, fakirleri de daha fakir hale getirmektedir. Halbuki Efendimiz bunun önüne geçerek zekat ve sadaka müesseseleriyle zengin ve fakir olmak üzere iki uç noktada kalanlar arasında köprü kurdurmuş ve toplum huzur soluklar hale gelmiştir. Bilhassa günümüzde cemiyetin bir tabakasının, sadece kendi arzularını tatmin istikametinde müreffeh bir hayat sürdürürken diğer yanda fakr u zaruret içinde kıvranan insanların olması, toplumda huzursuzluğun kaynağını oluşturan potansiyel bir tehlikedir. Bir tarafta istediği her şeyi sınırsızca elde etmenin keyfini çıkaran kimseler sefa sürerlerken diğer yanda, yiyecek bir lokma bulamayıp başkalarının yuttuğu lokmaların yutkunmasını yapanların varlığı, sosyal barışı elbette tehdit etmektedir. ALIŞVERİŞLERDE ÖNEMLİ ÖLÇÜLER GETİRDİ Allah Rasulü’nün ticarî hayatta sosyal barışın sağlanması için de birtakım esaslar getirdiğini görüyoruz. Peygamberimiz, “Bizi aldatan bizden değildir!” (Müslim, İman, 164) buyurarak satıcının, müşteriye malı hakkında doğru bilgi vermesi, malın ayıbını ve kusurunu gizlememesi gerektiğini söylemiştir. Bir keresinde de tüccarları şöyle uyarmıştır: “Ey tüccarlar!.. Şurası muhakkak ki, kıyamet günü tüccarlar, fâcirler (haddi aşan, Allah’a âsi olan kişiler) olarak diriltilecekler; ancak Allah’tan korkanlarla dürüst olanlar ve (malın vasıflarını belirtirken) doğru söyleyenler hâriç.” (Tirmizî, Büyû, 4). Ayrıca Efendimiz, ölçü ve tartı kullananlara şöyle bir uyarıda bulunuyor: “Sizlere, sizden önceki ümmetleri helâk eden iki şey emânet edilmiştir: ‘Ölçek’ ve ‘terazi’.” (Tirmizî, Büyû, 9) Satıcı, müşteri lehine, satılan malı tartıda biraz ağır kılmalıdır. Bu maksatla Allah Rasulü, bir tartıcıya, “Tart ve (terazinin kefesini müşteri lehine) ağır kıl.” diye emretmiştir (Buharî, Büyû, 34). Bu sağlam düsturlar sayesinde satıcı ile alıcı arasında sağlam köprüler kurulmuş oldu. İŞVEREN İLE İŞÇİYİ BARIŞTIRDI Allah Rasulü, işveren-işçi arasındaki huzur ve dengeyi temin edici esaslar da ortaya koymuş, patron ile işçiyi bir araya getirmiştir. O, “Çalıştırdığınız kimsenin ücretini teri kurumadan veriniz.” buyurarak, İslam’ın bu meselede ne kadar hassas olduğunu bizzat göstermiştir. Tabii bununla Nebiler Serveri (sas), bir yandan çalışmayı alkışlarken, diğer yandan da sermaye sahibini gözeterek, şu dengeyi de ifade buyurmuştur: “İçinden Allah hakkı ayrılmayan bir malın kullanılması caiz değildir.” Allah hakkı, her hak sahibine hakkının verilmesi ve hak olmayan şeylere de elin uzatılmamasıdır. Bu daire içine; sadakadan zekata, öşürden elimizin altında çalıştırdığımız işçinin parasını ödemeye kadar geniş bir hak mefhumu girmektedir. Diğer taraftan Allah Rasulü, “Her hak sahibine hakkını veriniz.” (Buhârî, Edeb 86) buyurarak, aynı zamanda “hakkınız olmayan şeye de el uzatmayın” mesajını da vermektedir. İşçi, hakkını teri kurumadan almalı; ama aynı zamanda başında bulunduğu tezgahı çalıştırıp işinin hakkını vermeli ve işverenin hakkını gözetmelidir. İşveren de onu kardeşi bilmeli, kendi istifadesi kadar istifade ettirmelidir

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Sistem Bilgisi ve Linkler	Site Durumu
Powered by vBulletin® Version 3.8.4 Copyright ©2000 - 2012, System-OFF isLamForumLari.COM Hakları Tamamen Saklıdır. Hasan Hüseyin Sohbet - Sohbet Odaları - Chat