Yağmurun babası çok dertli. Günlerdir uyku uyumuyor. Uyusa da uyukusu çok düzensiz. Sık sık uyanıyor.. Kendini çok aciz hissediyor. Hayatta ilk kez bu kadar elinden bir şeyin gelmediğini farkediyor. Kızı için çok şeyler yapmak istiyor. Ama bir tek şey bile yapamıyor.
Yağmur hasta. İki yıldır kanser tedavisi görüyor. Göğüs kanseri tanısıyla izleniyor. Altı ay önce kanser hücreleri akciğere doğru yayılmış. Doktorlar ne ümitli ne karamsar konu?uyorlar. Doktorlar zaten genelde böyle konuşurlar. Kesin cevaplar vermekten kaçınırlar. Belki de bu kendilerini korumak içindir. Hasta iyileşir deseler hasta kötüleştiğinde; hasta iyileşmez dediklerinde hasta iyileştiğinde kendilerine güvenin sarsılmasından endişelenirler ve doktorlar genellikle ortada konu?urlar.
İki ay önce Yağmurun tedavisinde sorunlar çıkmaya başlıyor. Yağmurun durumu ağırlaşıyor. Babası hala dua ediyor. Yağmur hastaneye yatırılıyor. Yağmur ölüyor.
Yağmurun babasının kızının iyileşmesi için yaptığı dualar kabul edilmemiştir. Yaratıcı Yağmurun hayatta kalmasını uygun görmemiş, ona ölümü vermiştir. Yağmurun babasının yaptığı dualar boşa mı gitmiştir? Yağmurun babası boşa zaman mı harcamıştır?
Bu sorular duaları istedikleri şekilde kabul edilmeyen bir çok insanın zihnini meşgul eden sorulardır. Bu soruların kaynağında dua etmekteki amacı bir şey, bir sonuç elde etmeye yönelik bir çaba olarak görme vardır. Dua Yaratıcı ile bir çıkar ilişkisi midir?
Yağmurun babası ise durumdan şikayetçi değildir. Günlerce, haftalarca, aylarca dua etmiş, yalvarmış, kızının iyileşmesi için yakarmıştır. Kızının iyileşmesini çok istemiştir. Bütün dikkatini yalnızca Yaratıcısına yöneltmiştir. Kızının beklenmedik şekilde ki hastalığı hayatı ciddi şekilde sorgulatmış ve tek dayanak noktasının Yaratıcısı olduğunu anlamıştır. Her dua ettiğinde derin bir huzur hissetmiştir. Çünkü Yağmurun babası dua sırasında kendini anlatmış, kendini tanımlamıştır. Kendi gerçekliğinin sınırlarını çizmiştir. Aslında bunu yaparken Rabbini de tanımlamış, sürekli bizim elimizden bir şey gelmez, her şeyin Yaratıcısı sensin, hastalık da Senden, şifa da Senden demiştir.
Yağmurun babası insanın şifa verilecek bir varlık, Yaratıcının ise Şifa veren olduğunu dile getirmiştir. Yağmurun babasının duadan kazancı bunlardır; kendini ve Yaratıcını tanımlamak, Yaratıcısını anmak, övmek onun için en büyük kazanç olmuştur. Dua sırasında kendi ile Rabbi arasında bir bağ kurmuştur. Kendisi ile Yaratıcı arasında özel bir zaman olmuştur dua. Yalnızca Ona ayırdığı, dünyadan sıyrıldığı, yalnızca Onu düşündüğü, Ona yoğunlaştığı bir zaman olmuştur dua zamanı.
Dua ederken de kızının iyileşmesini Yaratıcıya bir dayatma tutumu içinde istememiştir. Yaratıcının yalnızca Şifa veren olmadığını aynı zamanda Hakim yani hikmetle şifa veren olduğunu bilmektedir. Bu yüzden de kızının iyileşmemesine, ona ölüm verilmesine itiraz etmemiş, durumu kabullenmiş ve bu yüzden da sabır göstermiştir. Duayı Yaratıcısı ile bir ilişki biçimi, bir yaşama biçimi, kendi halini anlatma fırsatı bildiği için de duasının bu şekilde ki kabulünü duam kabul edilmedi, boşa gitti diye hissetmemiştir.
Dua insanın kendini Yaratıcısına anlatmasıdır. İnsan kendini anlatırken bir yandan da Yaratıcısını anlatır. Bu yüzden duadan kazancımız dua etme halinin bizzat kendisidir. Kendimizi anlatarak Yaratıcımızı tanımlamak. Dua hiç bir zaman boşa gitmez. İnsanın varoluş gerekçesi de budur zaten. Dua insanın varoluş gerekçesidir.

Kim ki Kuran�ı Öne Alırsa, Kuran Onu Cennete Götürür. Kim de Arkasına Bırakırsa Onu da Cehenneme Sürer

[ isLamForumLari.COM Ailesi ]